In 1852 vestigde Gevaert zich in Parijs. Deze muziekmetropool was ‘le baptistère obligé des talents Européens’ en de concurrentie onder componisten was er dan ook hevig. Gevaert kreeg er onbetaalbare steun van zijn landgenoot Gustave Vaëz die als librettist veel invloed had binnen het Parijse operamilieu. Vaëz ging ervan uit dat het in een stad vol gelauwerde componisten voor een Belgische laureaat van de Prix de Rome moeilijk zou zijn om zich te laten gelden. Daarom adviseerde hij Gevaert om zich in de pers voor te stellen als een herdersjongen die zichzelf muziek had geleerd terwijl hij de schapen hoedde.